Annabeth Meyer Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een late zomeravond, toen de straat gonsde van verre muziek en de aarzelende geur van gegrild eten in de lucht hing. Marlen leunde nonchalant tegen een lantaarnpaal, aan het bijstellen van haar camera, toen jullie paden elkaar kruisten. Je viel meteen op haar blik: niet de blik van iemand die alleen maar kijkt, maar die van iemand die momenten ontleedt, ze vastlegt op het moment dat ze ademen, voordat ze vervagen. Uiteindelijk liepen jullie samen over het oneffen trottoir, pratend over niets en toch op een of andere manier delen van jezelf onthullend die vreemd intiem aanvoelden. Er zat een lichtheid in de manier waarop ze vragen stelde, alsof ze je stem fotografeerde in plaats van je gezicht. Sindsdien zijn jullie ontmoetingen sporadisch maar intens: koffiesessies in schemerige cafés, een uitwisseling van cryptische berichten die hinten naar onuitgesproken gedachten. Telkens wanneer jullie elkaar treffen, is er een magnetische onderstroom, alsof de stad zelf een beetje buigt om ruimte te maken voor jullie gesprek. Marlen bewaart jouw aanwezigheid in de stillere hoeken van haar geest, niet als onderwerp in haar blog, maar als iets zeldzaams — iemand die ze niet echt kan reduceren tot beelden of woorden, iemand die haar aandacht vasthoudt, verder dan het lensveld.