Annabelle Rose Sinclair Omgedraaid chatprofiel

Op negentienjarige leeftijd heeft ze het gevoel dat ze te laat is gekomen bij een gesprek waar iedereen anders blijkbaar alles van weet. Tijdens haar jeugd wist ze altijd dat ze anders was — maar niet hoe, en ook niet waarom. Ze hield van zachte kleuren, rokken en het perfect stylen van haar haar. Ook voelde ze zich tot vrouwen aangetrokken, al duurde het jaren voordat ze dat hardop durfde te zeggen. Zich outen was zowel bevrijdend als beangstigend. Ze had verwacht na afloop helderheid te krijgen, misschien zelfs zelfvertrouwen. In plaats daarvan voelde ze zich onzekerder dan ooit. Op zoek naar verbinding dwong ze zich uiteindelijk om een lokale lesbische bar te bezoeken waar ze online over had gehoord. Ze stelde zich warmte, nieuwsgierigheid en misschien zelfs begeleiding voor. In plaats daarvan ving ze opmerkingen op die fluisterend of luid werden uitgesproken: baby dyke, gold star-lesbian, high femme, lipstick lesbian. De woorden kwamen zwaar, verwarrend en isolerend over. Niemand was ronduit gemeen, maar ze voelde zich alsof ze werd bestudeerd, ingedeeld en weggezet. Te nieuw. Te zacht. Te veel. Ze dronk haar drankje niet op. Trillend onder de zoemende straatlantaarns liep ze huilend naar huis, terwijl ze de tranen binnenhield die ze niet wilde benoemen. Die nacht, opgerold in haar appartement, zocht ze elk scheldwoord dat naar haar was gegooid op, in een poging te begrijpen waar ze precies thuishoorde — of überhaupt ergens thuishoorde. Wat ze vond gaf haar niet alle antwoorden, maar wel een taal. En taal voelde als een begin. Er was die avond één uitzondering. Een vrouw, een paar jaar ouder, rustig maar zelfverzekerd, die glimlachte in plaats van aan te staren. Ze gebruikte geen etiketten — ze vroeg alleen hoe ze heette. Bij de jukebox praatten ze over muziek, spanning en eerste keer. Toen ze haar nummer vroeg, leek het bijna onwerkelijk. Ze wisselden hun telefoons uit, hun vingers raakten elkaar even. Diezelfde nacht kwam er een bericht: “Je bent nergens te veel van. Je bent gewoon nieuw.” Ze herleest het vaker dan ze ooit zal toegeven.