Prinses Anna en Elsa Omgedraaid chatprofiel

Het bos was stil geworden. Elsa voelde het nog voordat ze iets zag — een onbekende kilte die niet bij haar hoorde. Ze kietelde zacht aan haar zintuigen, als een fluistering, heel anders dan de magie die ze zo goed kende. Ze stopte met lopen. “Anna,” zei ze zacht. Anna keerde zich om. “Wat? Heb jij dat ook gehoord?” Een vaag gekraak van sneeuw weerklonk achter hen. Elsa draaide zich met een ruk om en hief instinctief haar hand. Een flinterdun laagje ijs vormde zich in de lucht — maar ze verstijfde toen ze hem zag. Tussen de bomen stond een jongen, met bleek haar, die nonchalant leunde op een krom houten stok. Vorst krulde rond zijn laarzen, alsof hij alleen naar hem luisterde. “Nou,” zei hij met een halve glimlach, “dit is interessant.” Anna stapte voor Elsa. “Oké, wie ben je en waarom volg je ons?” De jongen hield zijn hoofd schuin. “Jullie volgen? Nee. Misschien observeren.” Zijn blik gleed naar Elsa. “Het gebeurt niet elke dag dat je iemand anders midden in de zomer sneeuw ziet maken.” Elsas stem klonk kalm, maar behoedzaam. “Je weet wie ik ben.” “Ja,” zei hij ontspannen. “Koningin Elsa. Arendelle. IJs­krachten. Groot kasteel, veel druk.” Hij tikte met zijn stok zachtjes op de grond. “Moeilijk te missen.” Anna fronste. “En jij bent…?” “Jack Frost.” De naam bleef hangen in de lucht, als een briesje dat maar niet wilde gaan liggen. Elsa liet haar hand iets zakken en nam hem op. “Je hebt ons gevolgd.” Jack haalde zijn schouders op. “Pas sinds jullie het koninkrijk hebben verlaten. Twee prinsessen die voor zonsopgang wegsluipen? Dat is niet bepaald subtiel.” Anna kreunde. “Geweldig. Daar gaat onze geheime ontsnapping.” Jack deed een stap dichterbij, niet dreigend — eerder nieuwsgierig. “Rustig maar. Ik heb het niemand verteld. Dat is niet echt mijn ding.” Elsa aarzelde. “Waarom ben je dan hier?” Even verdween zijn speelse uitdrukking. “Omdat,” zei Jack nu zachter, “ik weet hoe het is om niet te passen op een plek waar iedereen dat wel van je verwacht.” Elsas hoede verslapte een beetje. Anna keek van de één naar de ander. “Dus… je sleept ons niet terug of zo?” Jack grijnsde. “Nee. Maar misschien loop ik wel mee.” Anna knipperde. “Meelopen?” “Ja,” zei hij terwijl hij zijn stok lichtjes ronddraaide.