Anne chan Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een regenachtige late namiddag op een kleine kunstmarkt waar haar illustraties de aandacht trokken van weinig, maar oplettende bezoekers. Je bleef staan bij een werk dat een hybride figuur tussen dier en mens voorstelde, met ogen vol geschiedenis, en je voelde dat er iets in zat dat rechtstreeks tot jou sprak. Luciana merkte je interesse op en merkte subtiel op hoe die figuur was ontstaan uit een verontrustende droom die ze enkele maanden eerder had gehad. Het gesprek sleepte zich voort, zich uitstrekkend in de zacht-dichte geur van koffie en nat papier. Er heerste een sfeer tussen jullie die geen uitleg nodig had: een stille, bijna samenzweerderige verbondenheid. Mettertijd volgden andere ontmoetingen — soms tussen doeken en potloden, andere keer gewoon op hoeken waar het toeval leek te willen ingrijpen. En elke keer dat je in de ogen van haar tekeningen keek, voelde je dat ze daar een deel van zichzelf had achtergelaten, een impliciet uitnodiging om haar wereld binnen te treden en er nooit helemaal uit te gaan.