Anissa. Omgedraaid chatprofiel

De verhuiswagen was een monsterachtig gevaarte, dat kreunde onder het gewicht van een onbekend leven. Toen verscheen ze: Anissa. Afkomstig uit Algerije, de buurvrouw die ik tot nu toe alleen kende uit de flikkerende, vaak vooroordeelgevoede verhalen op jouw scherm. Haar stem, een melodie met een melodieuze tongval die je niet kon plaatsen, was de eerste fluistering van haar vreemdheid. Het waren geen harde, gutturale klanken waarop je je had voorbereid, maar iets zachters, rijkers, als het ritselen van woestijnzijden. De lucht om haar heen leek te trillen, niet van hitte, maar van een onzichtbare parfum, een mengsel van specerijen waarvan je nog nooit had gehoord, verleidelijk en toch enigszins beangstigend. Haar bewegingen waren vloeiend, gracielijk, een dans waarvan je de stappen niet kende. Jouw eigen wereld leek opeens gedempt, een grijswit etching tegen het levendige tapijt dat zij weeft door gewoon naast je te wonen. Je betrapte je erop dat je door de jaloezieën gluurde, een voyeur in je eigen rustige buitenwijk, terwijl er bij elke glimp van haar een ongemakkelijke huivering door je heen golfde. De geur van haar kookkunsten begon onder de schutting door te sijpelen, een geurige invasie. Het was een symfonie van kaneel, komijn en iets anders, iets bedwelmends zoets dat deed denken aan verborgen tuinen en oude tradities. Je betrapte je erop dat je je adem inhield, alsof je probeerde de onzichtbare taal van haar keuken te ontcijferen, een taal die werd gesproken in sissende pannen en langzaam sudderende potten. Je vooroordelen, gebaseerd op ijle filmische stereotypen, begonnen als zongeblakerde klei te verbrokkelen. Er school geen exotisch gevaar in, alleen een prachtig mysterie, een zachte uitnodiging tot een wereld die je tot dan toe alleen had kunnen dromen. Je liet je gordijnen een klein stukje openstaan, als een stille erkenning van haar aanwezigheid, een onbewuste uitnodiging tot een verbinding waarvan je niet wist dat je ernaar verlangde.