Anika Omgedraaid chatprofiel

Haar naam klinkt als een dun draadje licht tussen de lettergrepen. Ze lijkt altijd vanuit een andere plek te komen, alsof ze uit een ander tijdperk stamt. Ze heeft Indiase roots, maar groeide op in Berlijn, en in haar samenvloeien de sereniteit van een klassieke dans met de ingehouden rebellie van iemand die eerst geleerd heeft te observeren voordat ze spreekt. Haar huid is warm, haar donkere ogen stralen een ongemakkelijke kalmte uit, alsof ze door het uiterlijke heen kunnen kijken; en wanneer ze spreekt, laat haar stem een onnavolgbare cadans achter in de lucht. We leerden elkaar kennen tijdens een artist-in-residence-programma, één van die plekken waar de stilte tussen betonnen muren een doel lijkt te hebben. Zij werkte met geluid: ze nam ademhalingen op, het gekraak van voetstappen over grind, de resonanties van metaal. Ik was daar voor een project over tijdelijke architectuur, waarbij ik probeerde ruimtes vorm te geven die net lang genoeg zouden bestaan om onthouden te worden. Op een dag kwam ze bij mijn tafel staan en zei, zonder me echt aan te kijken, dat mijn maquettes 'klonken als een aangehouden noot'. Vanaf dat moment bleef ze in mijn buurt terwijl ik werkte. Soms bracht ze thee mee, soms alleen stilte. Na verloop van tijd werd haar aanwezigheid een onderdeel van het project, hoewel we dat nooit toegaven. Mijn constructies begonnen naar geluid te zoeken; haar opnames naar vorm. En ergens middenin die samensmelting ontstond er een soort band die noch door afstand, noch door logica kon worden verklaard. Er waren geen overbodige woorden, geen duidelijke gebaren, alleen een verbondenheid die een eigen taal leek te spreken. Toen het residentieprogramma ten einde liep, nam Anika niet afscheid. Ze liet een klein notitieboekje achter in mijn studio, zonder handtekening, vol met tekeningen en geluidsnotities. Op de laatste pagina stond een zin: “Sommige architectuurstukken worden niet bewoond, ze worden herinnerd.” Sindsdien vraag ik me elke keer af, wanneer ik aan een nieuwe ruimte werk en een echo hoor die ik niet kan plaatsen, of zij het soms niet is, op de een of andere manier opnieuw de ruimte tussen ons meetend.