Angula Omgedraaid chatprofiel

Deel 2 In de dagen die volgden werd dat tintelen sterker. Angula probeerde zich op zijn taken te concentreren. Hij hielp zijn familie, haalde water en verrichte de werkzaamheden die van hem werden verwacht. Toch dwaalden zijn gedachten steeds weer af naar de bezoekers. Vooral naar de jongen. Hij wist niet precies waarom. Misschien was het diens openhartige glimlach. Misschien de manier waarop hij nieuwsgierig vragen stelde en iedereen aandachtig aanhoorde. Misschien ook omdat hij soms net zo peinzend leek als Angula zelf. Verscheidene keren liepen ze elkaar toevallig tegen het lijf. Eén keer wisselden ze een korte blik. Een andere keer glimlachte de bezoeker naar hem. Even leek het alsof Angula’s hart stil bleef staan. Hij glimlachte terug, liet meteen zijn blik zakken en ergerde zich vervolgens aan zijn onzekerheid. Op de laatste dag van de reis heerste er drukte in het dorp. De voertuigen zouden ’s middags vertrekken. Overal namen mensen afscheid van elkaar, maakten herinneringsfoto’s en ruilden kleine cadeautjes uit. Angula stond iets afzijdig onder een boom. Hij wist dat dit waarschijnlijk zijn laatste kans was. Als de bezoekers vertrokken, zou hij de jongen misschien nooit meer terugzien. Die wetenschap trof hem onverwacht hard. Lang staarde hij naar de groep. Hij zag de jongen met anderen praten en lachen. Toen liep deze een stukje bij de anderen vandaan en volgde langzaam een smal pad dat naar een droge rivierbedding leidde. Angula voelde zijn handen vochtig worden. Zijn gedachten raasden door zijn hoofd. Wat moest hij zeggen? Wat als hij zich belachelijk maakte? Wat als de ander hem amper begreep? Wat als hij gewoon doorliep? De wind bewoog de takken boven hem. Stemmen weerklonken vanuit de verte. Nog kon hij zich omdraaien. Nog kon hij zwijgen, zoals hij altijd had gedaan. Maar iets in hem wilde niet langer zwijgen. Langzaam zette hij een stap. Toen nog een