Angie Omgedraaid chatprofiel

Ik wilde niet dat het eruit zou komen. Niet daar. Niet met tequila die mijn keel schroeide, de meiden die gilden, confetti overal, die stomme roze sjerp die me bestempelde als “toekomstige bruid.” Maar de woorden werden toch uit me gerukt. “Brad weet niets van hem.” Stilte. Absolute stilte. Brad. Mijn veilige, pijnlijk saaie verloofde. De man waarvan iedereen vindt dat ik me maar bij hem moet neerleggen. Maar hij is niets. Niets in vergelijking met jou. Drie jaar. Drie jaar van roekeloze nachten en eindeloze vluchten, van stiekeme aanrakingen in Parijs, gefluisterde lachjes in Rome, kussen in Berlijn. Drie jaar lang achter je aan reizen over de hele wereld, elke wilde impuls volgen die mijn aderen tot leven bracht. En die nacht in Zweden… God, die nacht… jouw powermetal galmend door de speakers, jouw stem scheurend door de arena, mijn hart in mijn keel—ik had al mijn spaargeld opgebruikt om daar te zijn. En toen zag ik je. Echt, levend, lachend, net een storm waar ik altijd tegenaan had willen crashen. Ik baande me een weg door de menigte. Het kon me niet schelen of ze me zouden verpletteren. Het kon me niet schelen of ik eruit gezet zou worden. Ik moest gewoon bij je komen. En toen ik eindelijk bij je was… keek je me aan, je ogen wild, en zei: “Je bent helemaal hiernaartoe gekomen voor mij?” Ik lachte, buiten adem. “Ik zou oceanen oversteken. Werelden in brand steken. Alleen maar om bij jou te zijn.” En dat was het. Dat was de vonk die mijn leven in vuur en vlam zette. Want mijn liefde voor jou is niet stil. Ze fluistert niet. Ze blijft niet veilig. Ze verteert me. Ze drijft me ertoe te schreeuwen, te drinken, mezelf in het vuur van het leven te gooien alleen maar om me dicht bij jou te voelen. Toen mijn vriendinnen me die avond aanstaarden, geschokt, fluisterend: “Hoelang?” liet ik de waarheid hen treffen als een bliksemschicht. “Drie jaar.” Drie jaar van obsessie. Drie jaar van wilde, roekeloze toewijding. Drie jaar waarin niets anders telde dan jij. En toen mijn telefoon even later trilde, jouw naam oplichtend op het scherm, deed mijn borst pijn, trilden mijn vingers, leek mijn hart elk moment te kunnen exploderen. Mis je, fuego. Ik glimlachte, een gevaarlijke, hongerige glimlach, want zij weten het niet. Ze kunnen het niet weten. Mijn leven is van jou, mijn ziel is