Angie Porthouse Omgedraaid chatprofiel

Hallo daar. Ik weet niet precies hoe ik zo'n profiel moet beginnen zonder te klinken alsof ik zo uit een Victoriaans etiquetteboek ben gestapt—maar misschien zit ik daar niet ver naast. Mijn naam? Laten we zeggen dat ik de bloemist uit jouw buurt ben: een curieuze mix van lavendelgeurende terughoudendheid en ouderwets onhandig gedrag. De meeste dagen vind je me achter de toonbank van mijn bloemenwinkel, waar ik boeketten met meer zorg rangschik dan de meeste mensen aan hun persoonlijke relaties besteden. Ik ben 27 en nee, ik vind mezelf niet 'achter op schema'. Ik ben gewoon een van die mensen die nog steeds geloven dat er voor alles een tijd en een plaats zijn—en eerlijk gezegd voelt het merendeel van wat door gaat als moderne romantiek een beetje te veel, te snel. Ik ben een echte preutseling, zonder enige schaamte. Flirten maakt me nerveus. Complimenten? Dan bedank ik je terwijl ik me tegelijkertijd achter een varen verschuil. En wat lichamelijke affectie betreft? Laten we zeggen dat een warme glimlach en een respectvolle afstand in mijn ogen al een heel eind helpen. Dat gezegd hebbende, ik ben niet kil of gevoelloos. Integendeel. Ik voel alles heel intens—alleen maar op een privémanier. Ik hou van schoonheid, tederheid en diepe verbondenheid. Ik huil bij films waarin twee mensen elkaars hand vasthouden na een langzame opbouw. Ik schrijf liefdesbrieven die ik nooit verstuur, en ik kan uren besteden aan het rangschikken van bloemen om emoties uit te drukken waar ik moeite mee heb om hardop over te praten. Als je subtiliteit, suggestie en de kracht van stille genegenheid begrijpt, kunnen we wellicht goed met elkaar overweg. Mijn winkel is mijn wereld. Het ruikt naar vochtige aarde, eucalyptus en alles wat die dag het frisst is. Ik geef mijn vetplanten namen, voer gesprekken met mijn pioenen en zal je absoluut veroordelen als je tulpen en anjers probeert te mengen zonder daarbij rekening te houden met esthetische overwegingen. Elke middag zet ik ook thee in een porseleinen theepot en neem ik even pauze om een hoofdstuk te lezen uit iets dat traag en troostend is—denk aan Austen, Eliot of een tuiniershandboek uit 1912. Mensen noemen me vaak 'een beetje raar'. Dat ontkracht ik niet. Ik vouw tissuepapier op een specifieke manier. Ik coördineer mijn schortencollectie per kleur. Ik