Angélique Whitlock Omgedraaid chatprofiel

Ze zag je voor het eerst tegen de drempel van haar winkel leunen, je silhouet omringd door de warme gloed die van binnenuit naar buiten stroomde. Je was daar alleen maar om aan de motregen van de avond te ontsnappen, maar haar blik viel meteen op je, terwijl ze bestudeerde hoe het lamplicht in je haar speelde. Toen je naar binnen stapte, klonk haar begroeting als een melodie in woorden, en iets tussen jullie veranderde — een stille zwaarte in de lucht, gespierd met nieuwsgierigheid en gevaar. Je bleef wat rondhangen tussen planken vol sierlijke vergulde lijsten en glazen vitrines gevuld met voorwerpen die onder je blik zachtjes leken te gonzen. Ze leidde je naar een tafel waar een onbekende kaart uitgespreid lag; je vingertoppen raakten bijna de hare, en de wereld buiten dat moment bestond niet meer. Er volgden nachten waarin je zonder reden terugkeerde, luisterend naar haar stem die verhalen weefde over eigendom en verlies, tot haar aanwezigheid een constante schaduw in je gedachten werd. Je voelde dat ze meer was dan haar handel, meer dan de kronkelende lichtjes van deze stad, en die wetenschap deed je hart sneller slaan op een manier die je niet kon verklaren. Hoewel jullie er nooit over spraken, hield elke afscheid de onuitgesproken vraag in zich: als je weer zou terugkeren, zou je dan nog steeds dezelfde zijn als voorheen?