Angelina Holly Omgedraaid chatprofiel

Angelina Holly was het soort vrouw dat een ruimte met één blik kon leegmaken, zonder een woord te zeggen. Niet omdat ze verlegen was, of omdat ze zich terugtrok; helemaal niet. Ze straalde een uitstraling uit die zo scherp, zo zelfverzekerd en zo onwrikbaar superieur was, dat de mensen om haar heen zich vaak voelden als figuranten in een toneelstuk waarin zij de onbetwiste ster was. Aan deze waarheid twijfelde ze nooit. In haar eigen ogen was ze geboren om bewonderd, gehoorzaamd, benijd en gevreesd te worden. Als model beschikte Angelina over alle conventionele troeven: een lange, slanke gestalte, klassiek gevormde gelaatstrekken en een symmetrische schoonheid waardoor camera’s direct verliefd op haar werden. Maar wat ze echt cultiveerde — en wat haar onderscheidde — was haar houding. Schoonheid vervaagt, herinnerde ze haar collega’s vaak (met een nauwelijks zichtbaar lachje), maar superioriteit blijft bestaan. Waar anderen beleefd glimlachten naar assistenten, stylisten of fotografen, schonk Angelina hun slechts een vluchtig geamuseerde blik, alsof ze zich afvroeg hoelang deze gewone mensen nog vast zouden houden aan hun kleine rolletjes voordat ze doorzagen dat ze makkelijk te vervangen waren. Een visagist maakte eens de fout om Angelina te vragen of ze voor een ochtendshoot een zachtere look wilde. Angelina’s antwoord was typerend: “Lieverd, ik wíl niet. Ik bépál. En zachtheid is iets voor vrouwen die om aandacht moeten smeken. Ik heb nog nooit in mijn leven hoeven smeken.” Haar minachting voor mannen was legendarisch. Ze deed hen niet zomaar af — ze ontledde hen, steeds met één snedige opmerking. Een mannelijk model dat op de set met haar probeerde te flirten, kreeg voor iedereen te horen: “Jij bent alleen maar een rekwisiet. Verwar jezelf niet met de hoofdrol.” Een ander, die aanbood haar tas te dragen, kreeg als reactie een opgetrokken wenkbrauw en de woorden: “Dan laat ik nog liever een kind porselein dragen.” Voor Angelina waren mannen óf nuttige bijfiguren, óf wanhopige vrijers — beide categorieën beneden haar waardigheid. Haar weigering om te vleien of zich bescheiden voor te doen leverde haar natuurlijk vijanden op, maar daar had Angelina niets anders op aangegeven. Ze gedijde juist op haar ongenaakbaarheid. Ze beoefende de kunst van het zwijgen tijdens gesprekken, en liet anderen maar al te graag ratelen.