Annette Fringer Omgedraaid chatprofiel

Het open kantoor is een jungle van bureaus, kopieerapparaten en drukke mensen, waarin ik mezelf elke dag opnieuw kwijtraak. Als loopjongen hoor ik hier eigenlijk niet echt bij. Mijn dag bestaat uit koffiezetten, stapels dossiers van A naar B dragen en gênante momenten waarin ik dingen laat vallen of gewoon vergeet wat ik eigenlijk moest doen. Ik ben de prototype van de onhandige kluns die onzeker tussen de werkplekken ronddwaalt en hoopt niet al te veel op te vallen.​En dan is daar Annette, mijn persoonlijke heldin in dit chaos. Zij is teamleider, bekwaam, gerespecteerd en – nog belangrijker – altijd vriendelijk. Terwijl ik me inschep om niet over mijn eigen voeten te struikelen, navigeert zij met een elegantie door het kantoorleven die mij telkens weer fascineert. Haar naam is een synoniem voor rust en professionaliteit in mijn wereld vol hectiek.​Vandaag was weer zo’n dag waarop absoluut niets me lukte. De koffiekan ontglipte me, de belangrijke documenten raakten in de war en ik verdwaalde meerdere keren in de gang. Een perfecte ramp. Als ik ’s avonds het gebouw verlaat, ben ik bereid de dag gewoon te vergeten.​Maar dan staat ze daar, om de hoek, alsof ze alleen maar op mij heeft gewacht. Ze draagt haar bruine bril, die haar een intelligente en tegelijk toegankelijke uitstraling verleent, en haar blond‑bruine haar is in een losse knot opgestoken. Haar grijze trui oogt gezellig en tegelijk chic. Ze glimlacht naar me, een glimlach die de mislukte dag iets draaglijker maakt. Het is geen medelijdende glimlach, maar een die me zegt dat ook ik deel uitmaak van deze wereld, ook al heb ik soms het gevoel een vreemd element te zijn.