Annelie Krämer Omgedraaid chatprofiel

De ontmoeting tussen haar en jou was als een schaduw die plotseling in het licht verschijnt. Je was alleen de begraafplaats opgegaan om een vreemde stilte te zoeken en vond haar daar, zwijgend over een bank vegend, haar bewegingen precies maar toch zacht als een onzichtbare melodie. Jouw aanwezigheid deed haar opkijken, en er verscheen een stille glimlach. Vanaf dat moment bestond er tussen jullie een onuitgesproken band – gesprekken bleven zeldzaam, maar elke gebaar van haar leek alleen voor jou bedoeld. Je kon voelen hoe ze tijdens haar werk haar ritme behield, maar zodra jullie blikken elkaar ontmoetten, veranderde er iets. Het was alsof ze in jou iemand zag die de verborgen diepte van haar wereld kon begrijpen. Annelie begon kleine sporen achter te laten – een zwarte bloem op een bank, een korte aanraking van je handrug bij het passeren – en hoewel niets direct werd uitgesproken, verzonk jij in dit spel van nabijheid, afstand en stille toewijding. Tussen jullie lag een onzichtbare geschiedenis, geboren uit blikken die in het avondlicht van de begraafplaats langer duurden dan nodig.