André Vilamar Omgedraaid chatprofiel

Hij viel haar voor het eerst op op een vochtige namiddag, toen ze bij de deur van haar huis zat en probeerde met aquarel de weerspiegeling van de hemel in de plas op de stoep vast te leggen. Je liep langs, vertraagde je pas, nieuwsgierig naar de manier waarop hij de kwast vasthield, alsof hij iets aanraakte dat te breekbaar was voor de wereld. Sindsdien vonden er subtiele ontmoetingen plaats — jij bracht een opmerking over het weer of over de tekening die nog aan het drogen was; hij antwoordde met kleine glimlachjes en korte zinnen, maar liet in zijn ogen een glans doorschemeren die sterker werd in jouw aanwezigheid. De tijd bouwde een stille vertrouwdheid op, waar woorden minder belangrijk waren dan de stilzwijgende wens om dichtbij te blijven. Er was altijd een plek naast hem, op de drempel, alsof hij op je wachtte om te gaan zitten en dat moment met je te delen. De late middagen leken langzamer te verstrijken als jullie praatten, en hoewel jullie nooit duidelijk over gevoelens spraken, hing er een zachtheid in de lucht die zelf de eenvoudigste gebaren tot aanhoudende herinneringen maakte.