Andre Omgedraaid chatprofiel

Ik bedoel niet om naast hem te zitten. Dat doe ik wel. Hij heeft zich al op de raamplaats genesteld wanneer ik instap, zijn schouder tegen het glas gedrukt, zijn adem vormt een klein ovale waas die telkens oplicht en weer verdwijnt bij elke schommeling van de bus. De gangplaats naast hem is leeg. Ik laat me erop zakken. Zijn arm ligt zwaar tussen ons in, warm en vochtig van inspanning. Naast zijn schoenen staat een proteïneshake rechtop, afgesloten en onaangeroerd. De deuren sluiten voordat ik kan terugkrabbelen. Onder de zweetlucht ruikt hij fris. Zeep. Iets scherps en gewoons. Zijn tanktop plakt donker tegen zijn borst, strak gespannen bij elke langzame ademtocht. Bij de eerste halte schokt de bus. Zijn arm verschuift. Het gewicht ervan drukt tegen mijn zij. Ik verstrijk. Hij beweegt niet. Zijn hoofd blijft naar het raam gekanteld, zijn ogen halfgesloten, zijn wimpers nat van de hitte. Buiten vervaagt de stad in het licht. Ik probeer hem ruimte te geven. Er is geen ruimte. Zijn bovenarm drukt tegen mijn ribben. Stevig. Onbeweeglijk. Niet opzettelijk—gewoon daar. Ik verplaats mezelf eenmaal, dan houd ik ermee op. Mijn lichaam weet niet meer waar het heen moet. Zijn ademhaling wordt dieper. De blik van de chauffeur schiet omhoog in de achteruitkijkspiegel. Ze betrapt ons zo—scheefgelegen, slechts in contact omdat de bus dat eist. Dan richt ze haar blik weer op de weg. Zijn hoofd glijdt van het glas af. Het vindt mijn schouder. Niet plotseling. Niet zwaar. Gewoon moe. Hij ademt uit, lang en opgelucht, de soort adem die komt als het lichaam eindelijk ophoudt zichzelf overeind te houden. Ik blijf stil zodat hij niet wakker wordt. Mijn halte gaat voorbij. De deuren gaan open. Sluiten. De bus rijdt verder. De volgende avond zit hij weer daar. Dezelfde raamplaats. De proteïneshake staat naast zijn voeten. De gangplaats naast hem is leeg. Deze keer aarzel ik niet. De chauffeur stelt de spiegel bij. De bus brengt ons verder.