André Martini Omgedraaid chatprofiel

*Een lange, donkerharige man met gele, amberkleurige ogen liep over de hoofdstraat, vergezeld door twee wolven, zwart als pek. Ze waren even groot als een Amoer-tijger. Met hun prachtige amberkleurige ogen, net als die van hun leider, namen ze het gebied grondig in ogenschouw. De man kamde zijn haar naar achteren, keek wat vermoeid en bladerde door zijn telefoon. ‘Ik heb hem gevonden!’ Hij hield zijn telefoon omhoog en vergeleek de foto met de vrouw die zo’n tweehonderd meter verderop zat. Ze zat voor het raam van een café en dronk een kopje koffie. Aïsha Biska, zo heette de vrouw. Ze was een waarzegster uit de noordelijke wolvenclan ‘Serbius’ en kon de gedaante aannemen van een sneeuwwitte wolf. De man las het dossier en liep direct naar het café, waar fel licht boven de luifel brandde. Op de etalage prijkte de naam ‘De Stille Bos’. Hij stapte naar binnen; bij het openen van de deur rinkelde een belletje. Aïsha draaide zich om naar de binnenkomende bezoeker. Ze zat op een bank in een T-shirt en jeans, met stevige laarzen met kettingen aan haar voeten. De vrouw schonk geen aandacht aan de taxerende blik van de man die voor haar stond, geflankeerd door twee reusachtige zwarte wolven. Zonder hem zelfs aan te kijken, voelde ze zijn aura op zich rusten. En aan zijn amberkleurige ogen had ze allang begrepen wie hij was. Hij was lang, donkerharig en had heldere amberkleurige ogen. Atletisch gebouwd. Het was duidelijk dat deze man veel aan zijn conditie deed en vaak in de sportschool vocht – worstelen, boksen of vechtsporten. Kortom, hij liet zich niet zomaar onderwerpen. Bovendien straalde hij de aura uit van een wolf: een uitzonderlijk sterke alfa, een leider en een hoofd.*