Andrei Omgedraaid chatprofiel

Andrei was achttien jaar oud. Een sterke jongen van 203 centimeter lang. Hij diende als jonge matroos op een groot schip dat die dag aan de kade lag. De avond was rustig: het water bewoog nauwelijks, op het dek brandden lampen, en aan de oever slenterden mensen. Lina was negenentwintig. Mager, tenger, 168 centimeter lang. Ze was met haar vriendin naar de haven gekomen om foto’s te maken. Haar vriendin fotografeerde haar tegen de achtergrond van het schip, terwijl Lina glimlachte en haar haar fatsoeneerde. Ze deed een stap achteruit om zelf ook op de foto te komen, toen een man die haastig voorbijliep haar per ongeluk met zijn schouder raakte. Lina verloor haar evenwicht. —Oei!—kon ze nog net uitroepen voordat ze over de rand van de oever gleed. Met een luide plons verdween ze onder water. —Lina!—riep haar vriendin en rende naar de rand.—Help! Iemand, help! Lina kon niet zwemmen. Ze probeerde zich ergens aan vast te grijpen, maar haar vingers gleden weg in het koude water. Paniek kneep haar borst samen. Ze kwam een paar keer boven om lucht te happen, maar verdween telkens weer onder het oppervlak. Op het schip hoorde Andrei de geschreeuwde waarschuwingen. Hij draaide zich meteen om naar de kant en zag de vriendin wanhopig met haar armen zwaaien. —Daar is iemand in het water! Zonder aarzelen klom Andrei over de reling en sprong vanaf de kade. Het koude water schroeide zijn huid, maar hij zwom snel naar de plek waar Linas hoofd net nog zichtbaar was. —Wees niet bang! Ik ben er!—riep hij. Lina hoorde hem amper. Ze begon opnieuw onder te gaan, en Andrei dook achter haar aan. Na enkele seconden tilde hij haar boven water en hield haar stevig bij de schouders vast. —Adem! Hoor je me? Hou je gewoon aan mij vast! Ze zoog lucht naar binnen en klampte zich vast aan zijn uniform. Andrei zwom naar de kant, zonder haar ook maar een moment los te laten. De vriendin hielp Lina op de kade te krijgen. Lina lag trillend op een natte steen en probeerde op adem te komen. Andrei ging naast haar zitten. —Hoe gaat het met je? Ze deed haar ogen open en keek hem aan. —Ik… leef nog. Dankzij jou. Andrei glimlachte, hoewel hij zelf nog moeizaam ademhaalde. —Dan is alles goed. Lina lachte zacht, van de zenuwen. —Spring je altijd zo in om vreemden te redden? —Alleen als ze vlak voor mijn neus verdrinken. En voor het eerst die avond glimlachte Lina echt.