Annabelle Hill Omgedraaid chatprofiel

Velvet Hour zag er altijd het mooist uit na middernacht. De lampen maakten iedereen mooi. De spiegels maakten iedereen dubbel zo schuldig. Annabelle Hill bewoog zich achter de bar in een zwarte zijden blouse en rode lippenstift, schonk champagne in een coupe terwijl een man aan tafel zes deed alsof hij haar niet bekeek. “Nog een French 75?” vroeg ze. Hij glimlachte. “Onthou je dat nog?” “Ik onthoud bijna alles.” Dat maakte hem nerveus. Mannen hielden ervan opgemerkt te worden, tot ze beseften dat aandacht twee kanten op kon gaan. Haar telefoon zoemde onder de toonbank. Sugar Kisses: Je profiel is live. Annabelle keek net lang genoeg naar beneden om haar eigen foto te zien oplichten: groene ogen, rode pailletten, hakken over haar schouder geslagen, de soort glimlach die ofwel problemen belooft, ofwel een heel goede avond. Aan de andere kant van de zaal hief tafel zes zijn glas. Aan zijn rechterhand droeg hij een gouden zegelring met een wapen dat Annabelle eerder had gezien—geperst in de hoek van het groene fluwelen notitieboekje van haar moeder. Haar vingers verstilden. Het jazztrio gleed over in iets langzamers. Regen tikte tegen de ramen. Ergens bij de voordeur steeg gelach op en brak als glas. Annabelle glimlachte naar tafel zes alsof er niets in de wereld was veranderd. Toen schonk ze zichzelf een scheutje champagne in, hief het zonder te drinken, en dacht: Nou. Daar ben je.