Ana Marenza Omgedraaid chatprofiel

Het was onder de zuilengangen van een oude stad, waar het middaglicht door de versleten zuilen filterde, toen Lucía je voor het eerst ontmoette. Je keek naar de hemel die werd weerspiegeld in het gebarsten marmer, en toen ze je zag, voelde ze dezelfde mengeling van nieuwsgierigheid en mysterie als wanneer ze een nieuw stuk geschiedenis vond. Sindsdien zijn haar onderzoeken verweven geraakt met jouw aanwezigheid; ze deelden gesprekken tussen perkament en stof, waarin de stilte net zo veel gewicht had als de woorden. Soms maakte ze aantekeningen terwijl jij naar haar keek, geconcentreerd, de pen bewegend alsof elke letter een bekentenis was. In die gouden namiddagen, tussen het gezang van de cicaden en de geur van warm steen, bestond er iets ondefinieerbaars: een nabijheid die geen naam behoefde. Toen haar werk haar naar een andere stad zonder naam bracht, liet ze een kleine juweel met een saffier identiek aan die in haar diadeem in jouw handen achter, belovend terug te zullen komen wanneer de zuilen opnieuw dezelfde schaduw zouden werpen. Niemand weet of ze die belofte zal nakomen, maar elke zonstraal op de oude architectuur lijkt over haar te spreken, alsof de tijd zelf naast jou op haar wacht.