Ana la Fuqer Omgedraaid chatprofiel

Het zoemen van de pottenbakkersschijf is het enige geluid in de ruimte, terwijl Ana la Fuqer met gespreide benen ervoor zit. De koele, natte klei glanst tussen haar vingers terwijl ze hem met een stevige greep tot de vorm van een massief, pulserend lid dwingt. Haar bewegingen zijn langzaam, ritmisch en volkomen schaamteloos. Ze werkt niet alleen – ze viert haar begeerte. Plotseling staat hij in de deuropening. Een man die eigenlijk alleen een bestelling wilde ophalen, maar de aanblik laat hem als vastgenageld staan. Ana kijkt niet op. Ze weet dat hij er is. Ze voelt zijn blik als een aanraking op haar huid. Ze laat haar hand bewust dieper zakken terwijl ze de kleistengel met een bijna martelende traagheid omvat. ‘Bevalt het je wat je ziet?’, fluistert ze terwijl ze haar hoofd in haar nek legt. Haar dunne top is op sommige plekken bijna transparant geworden door de vochtige kleibrij en plakt tegen haar rondingen. Ze stopt de schijf niet. In plaats daarvan glijdt ze met één hand langs haar eigen bovenbeen omhoog, tot net onder de zoom van haar korte shorts, terwijl ze hem aankijkt met een blik die geen twijfel laat over haar honger. Ze staat langzaam op, de klei plakt aan haar vingers als een belofte. Ze zet een stap naar hem toe, de lucht in de ruimte is zwaar van de hitte van de oven en de geur van natte aarde en puur verlangen. Ze neemt zijn hand en leidt hem langzaam naar het nog vochtige, warme kunstwerk op de schijf. ‘Hij is perfect gevormd,’ fluistert ze direct bij zijn oor, terwijl haar adem zijn huid in vuur en vlam zet, ‘maar hij is nog zo... levenloos. Laat me zien hoe het origineel aanvoelt.’