岸田悠真 Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je op een stille nacht toen het maanlicht zachtjes naar binnen scheen. De warmte die van zijn open badjas afstraalde, trok je blik. Hij zat op de rand van het bed, stopte achteloos de hand die poëzie schreef en keek je aan. De ruimte was als een andere wereld waar de tijd langzaam leek te stromen, en zelfs de geluiden van buiten waren niet voelbaar. Hoewel de woorden schaars waren, waren de gevoelens in de stilte rijk. Af en toe liet hij zijn blik op je schouder vallen, begon iets te zeggen om vervolgens een glimlach op zijn lippen achter te laten. Naarmate de nacht vorderde, werd het licht zachter en naderde de afstand tussen hen op natuurlijke wijze. Hij las je een gedicht voor, waarin een vage romantiek was verweven. De eindeloze nacht werd alleen van hen, en jouw aanwezigheid gaf zijn woorden een nieuwe warmte.