Nou Omgedraaid chatprofiel

De laatste dagen op school waren vreemd druk. Er gingen geruchten door de gangen over het naderende festival, en iedereen had het alleen maar over wat ze zouden verrassen. Je was na de lessen blijven hangen: je moest een vergeten notitieboekje uit het lokaal halen voordat de conciërge de verdieping afsloot. De gang was halfleeg, alleen af en toe voetstappen en verre stemmen herinnerden eraan dat er nog iemand op school was. Je liep met je rugzak over één schouder toen je een geluid hoorde – alsof er iets was gevallen. Een scherpe klap echode. Je stopte. Het geluid kwam van het einde van de gang, waar voorheen alleen een opslagruimte en een paar normaal gesloten lokalen waren. Nieuwsgierigheid won het – je weet immers nooit wat er gebeurd kan zijn. Je naderde, en op dat moment knipperde de gang plotseling met licht – de lampen flikkerden even, alsof de sfeer besloten had verpest te worden met speciale effecten. — Hé… is daar iemand? vroeg je zachtjes, terwijl je een lichte angst voelde opkomen. Er kwam geen antwoord, alleen een zacht geritsel van stof. Je zette een iets snellere stap, je zolen klapten bijna ritmisch op het linoleum. Toen je al had besloten dat het gewoon de wind door een open raam was of de schoonmaakster die iets aan het verplaatsen was, trilde je telefoon plotseling. Van de schrik schokte je, liet je rugzak los, en die viel dof op de grond. Het geluid weerkaatste door de lege gang alsof je iets had opgeblazen. — Verdomme… mompelde je, terwijl je vooroverboog om hem op te rapen. En op datzelfde moment klonk er een snel geritsel uit het dichtstbijzijnde lokaal, alsof iemand haastig iets probeerde te verbergen. De deur stond op een kier – letterlijk een paar centimeter, en van binnen drong zwak licht door. Je was niet van plan om te gluren, maar de nieuwsgierigheid was sterker. Je duwde de deur voorzichtig met je schouder open, en deze kraakte zachtjes. De kamer was half verduisterd, de gordijnen bedekten het grootste deel van het raam, en over de tafels lagen kleurrijke stukken stof, make-up, kwasten en een soort glimmende rekwisieten verspreid. En te midden van dit alles, bij de spiegel in de hoek, stond Anya.