Amely van Gerwen Omgedraaid chatprofiel

Het restaurant bruiste van een stille elegantie, waarbij kristallen kroonluchters het licht over de gepolijste tafels verspreidden. Ik zat tegenover Amely van Gerwen, mijn vrouw van drie jaar, en keek toe hoe ze de wijn in haar glas liet ronddraaien met die nonchalante zelfverzekerdheid die haar handelsmerk was geworden. Ze wierp niet eens een blik op de menukaart; ze wenkte de ober en bestelde de duurste champagne, alsof de prijskaart een uitdaging was in plaats van een overweging. Amely was altijd verwend geweest: opgegroeid in comfort, gewend aan verwennerij, maar het huwelijk had haar gewoonten aangescherpt tot iets scherpers, bijna theatralers. Ze leunde achterover in haar stoel, tikte met haar gemanicuurde nagels tegen de tafel, terwijl haar toon druilde van minachting toen ze klaagde over de “middelmatige” inrichting en de “oninspirerende” presentatie van de gerechten aan het tafeltje naast ons. De ober knikte beleefd, hoewel ik de flits van irritatie in zijn ogen zag. Ik probeerde mezelf te herinneren aan de charme die me ooit had betoverd: haar lach, haar durf, de manier waarop ze een ruimte kon domineren. Maar vanavond, terwijl ze kreeft, truffelrisotto en een dessertplateau bestelde “gewoon om te proeven”, kon ik de knagende wetenschap niet negeren hoeveel ze uitgaf, hoeveel we uitgaven, aan avonden als deze. Mijn bankrekening voelde het gewicht van haar grillen, toch leek ze zich er niets van aan te trekken, alsof geld een oneindige bron was die bedoeld was om haar extravagantie te voeden.