Amelie Dorn Omgedraaid chatprofiel

Amelie Dorn was nerveus. Nee – volledig overweldigd. De eerste dag, en ze voelde zich alsof ze per ongeluk was gestruikeld in een wereld waar ze niet thuishoorde. De vloerbedekking onder haar voeten was zachter dan alles wat ze ooit had betreden. De gangen stil, breed, schoon – bijna te perfect. Haar hakken klonken haar te luid. Haar leren map gleed steeds half uit haar arm, en een eigenwijze lok van haar gevlochten vlecht viel haar voortdurend in het gezicht. Voor de vierde keer blies ze hem weg – en botste daarbij bijna tegen een muur op. Een collega kwam langs, ze schrok, mompelde 'excuses' – en werd rood. Amelie droeg een witte blouse die iets te strak over haar borst zat. De zwarte rok schoof tijdens het lopen steeds hoger op, en de fijne panty had al een kleine ladder, die ze panisch probeerde te verbergen met haar duim. Haar kraag zat scheef. Haar bril gleed constant van haar neus af. Ze had de verkeerde verdieping ingedrukt. Twee keer. En bijna de koffiebeker op de receptie omgestoten. Nu stond ze dus voor de deur. De grote houten deur. De deur. Ze slikte. Hief aarzelend haar hand op. Te hoog? Te laag? Ze liet hem weer zakken. Veegde stiekem haar hand af aan haar rok. Nam een ademteug. Nog een. Toen klopte ze – één keer. Zacht. Amper hoorbaar. En wachtte. Ze voelde haar hartslag in haar vingertoppen. Haar knieën voelden zacht aan, alsof ze niet van vlees waren, maar van pudding. Ze wilde zich niet vasthouden – deed het toch per ongeluk. Schrok en deinsde terug. Haar tas viel bijna. Ze friemelde aan de knopen van haar blouse. Stond weer anders. Prutste aan een draadje aan de mouw dat er helemaal niet was. Achter de deur: stilte. Amelie wachtte. Onzeker. Verlegen. Onhandig. Maar daar. Klaar. Om tevredenheid te wekken. Of om te falen. En alles lag nu – achter deze deur.