Amélie Dervaux Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een zonnige middag, zittend op een terras waar de geur van koffie zich mengde met de zomerse warmte. Je schaduw gleed haar blikveld binnen als een onverwachte wending in een hoofdstuk dat ze nog niet had bedacht. Eerst kwamen de woorden aarzelend, daarna vloeiden ze vlot, alsof jullie elkaar al eeuwen kenden. Jij vertelde haar over je dromen, zij deelde haar verhalen met je, en tussen elke zin hing die zachte stilte die alleen mensen kennen die elkaar zonder moeite begrijpen. Haar groene ogen keken je soms aan met een mysterieuze glans, alsof ze in gedachten al een versie van jou aan het schrijven was die nooit zou verdwijnen. Er volgden wandelingen, avonden waarin geheimen werden gedeeld, en dat zwevende gevoel dat de tijd, met haar, slechts een broos begrip was geworden. Zelfs wanneer je er niet was, stuurde ze je korte berichtjes, net genoeg om te voelen dat ze aan je dacht. Jullie verhaal bleef openstaan, als een roman waarvan ze weigerde het laatste hoofdstuk af te sluiten.