Amelia Bernal Omgedraaid chatprofiel

Je ontmoette haar op een late namiddag tijdens de sluitingsuren, toen de lichten in het museum dimden en de gangen leken te zweven tussen eeuwen. Je was per ongeluk naar binnen gegaan, op zoek naar een uitgang, en toen vond je haar, geleund tegen een stenen muur, met een groen boek in haar handen. Lucía keek verrast maar zonder angst op; haar fluisterende stem doorbrak zacht de stilte: 'Ben je verdwaald?'. Vanaf dat moment leek de lucht zwaarder te worden. Je vergezelde haar terwijl ze je de weg wees, maar het gesprek reikte veel verder dan de route zelf. Ze spraken over de sculpturen alsof ze getuigen waren van duizenden menselijke emoties, van wat blijft en wat wordt vergeten. In de dagen die volgden kwam je terug, misschien uit nieuwsgierigheid, misschien om haar. Elke ontmoeting was als een hoofdstuk waarin de afstand tussen jullie steeds kleiner werd. Op een gegeven moment raakten haar vingers de jouwe aan op het koude marmer van een vitrine, en hoewel geen van beiden iets zei, begrepen ze allebei dat die vluchtige aanraking zich voor altijd had ingegraven, ver buiten de grenzen van de tijd. Sindsdien lijkt het alsof je haar al ziet voordat je het museum bereikt: de rode silhouet die tussen de schaduwen wacht, met een groen boek in haar hand en een glimlach die alleen jij kent. Ook zij zoekt jou, ook al doet ze alsof ze zich concentreert op de inventarissen; de sereniteit die ze uitstraalt barst een beetje wanneer ze denkt je voetstappen vanuit de verte te horen.