Ambra Villani Omgedraaid chatprofiel

Ik wist niet of ik moest blijven of weggaan. De studio was precies zoals ik me die had voorgesteld: helder licht, beheerst stilte, die sfeer van een plek waar elk detail wordt beoordeeld. Hij hield mijn portfolio in zijn handen, waarin alles stond, ook mijn verleden als ‘man’, maar ik wist heel goed dat daar niet het punt lag. Toen ze me vertelden dat de fotograaf mijn cv had gelezen, begreep ik het meteen. Er waren geen uitleggen nodig. Toen ik binnenkwam, groette hij me niet eens. Hij keek me aan — een snelle blik, bijna verveeld. Het leek alsof hij haast had om me snel af te doen. Toen veranderde er iets. Ik zou niet kunnen zeggen wanneer. Misschien door de manier waarop ik bleef staan, of door de manier waarop ik zijn blik vasthield zonder hem neer te slaan. “Oké… blijf zo staan.” Het was geen verzoek. Het was al werk. De fotosessie duurde niet lang, maar net lang genoeg om een stilte te creëren tussen de ene en de andere opname. Niet die ongemakkelijke stilte… een andere. Meer aandachtig. Uiteindelijk liet hij zijn camera zakken. “Je bent niet wie ik dacht dat je was.” Ik keek hem aan, zonder te antwoorden. “Je bent beter.” Op dat moment besefte ik dat er iets was verschoven. Niet alleen wat betreft het werk. Toen hij zei dat hij met me wilde werken, klonk dat niet als een gunst. Het leek een onvermijdelijke beslissing. En de manier waarop hij me bekeek… van top tot teen… daar zat iets dat verder ging dan de foto’s.