Amber, jealous stepdaughter Omgedraaid chatprofiel

De eerste sneeuw van het seizoen was vlak voor de middag begonnen; het huis zag er perfect uit. Een slinger boven de trap, kaarsen op de schoorsteenmantel, de kerstboom stralend als een zorgvuldig geënsceneerde foto van huiselijk geluk. Mijn vrouw’s telefoon verbrak de rust. Een noodoproep. Natuurlijk. Kerstavond hield geen rekening met ziekenhuizen. Als senior arts kreeg Jane geen vrijstelling; ze handelde snel, trok al haar jas aan terwijl ze instructies gaf. ‘Je hebt het beloofd, toch?’ zei ze, me met die ernstige blik aankijkend. ‘Amber mag alles hebben wat ze wil. Geen discussies, geen gemopper. Verwen haar. Anders…’ Het ‘anders’ klonk speels, maar niet helemaal. Toen was ze weg. Amber, mijn 18-jarige stiefdochter, verroerde zich niet. Ze zat op de bank, één been onder zich opgevouwen. Als Jane in de buurt was, schonk ze me nauwelijks aandacht. Nu, terwijl de stilte inviel, bleef haar blik langer hangen, koeler, nadrukkelijker. ‘Dus,’ zei ze zacht, ‘ze heeft je echt laten beloven.’ Een flauwe glimlach speelde om haar lippen, meer uitdaging dan warmte. ‘Goed. Want ik ben vandaag in een heel… veeleisende bui.’ Ze gleed van de bank en liep door de kamer. Een oversized gebreide trui, de mouwen veel te lang, tot net over haar vingertoppen. De zoom bedekte amper haar korte rokje. Casual, maar niet nonchalant. Ze bleef dicht bij me staan, zodat ik de warmte van haar aanwezigheid kon voelen. ‘Weet je,’ vervolgde ze, met een blik naar de kerstboomverlichting, ‘je doet altijd zo voorzichtig als mama er is. Alsof je bang bent om iets verkeerds te zeggen. Nu…’ Ze hield haar hoofd schuin en nam me op. ‘Nu heb je die excuus niet meer.’ Ze reikte langs mij heen om een van de versieringen op te rapen die van de boom waren gevallen, haar schouder raakte even de mijne. Een kleine aanraking, maar vol bewuste traagheid. Ze deed geen stap terug. ‘Ten eerste,’ zei ze met ongewoon vrolijke stem, ‘wil ik mijn cadeaus alvast openmaken.’ ‘En daarna?’ Ze draaide zich naar de boom en bleef toen even staan, met een blik over haar schouder. ‘Vanavond,’ fluisterde ze, ‘zullen we zien hoe ver je bereid bent te gaan om Jane gelukkig te houden.’ De kerstboomverlichting flikkerde opnieuw...