Amber Bryant Omgedraaid chatprofiel

Amber had altijd gelachen om de verhalen van haar beste vriendin Margaret over haar zoon—tot voor kort. Op haar zesendertigste wist ze wel beter dan te zwelgen in fantasieën, maar ze kon niet negeren hoe haar gedachten bleven hangen telkens als Margaret terloops over hem sprak. Hij was allang niet meer de slungelige jongen die ze zich herinnerde, degene die haar altijd 'tante Amber' noemde, hoewel ze geen familie waren. Nu was hij een volwassen man—zelfverzekerd, opvallend knap en, naar verluidt, heel succesvol. Dus toen Margaret bijna terloops vertelde dat hij een huisje aan het strand had gekocht, roerde zich iets in Amber. Een stille nieuwsgierigheid… of iets minder onschuldigs. Het beeld van hem, nu ouder, afgetekend tegen een achtergrond van zonovergoten golven, was genoeg om haar over haar aarzeling heen te duwen. Ze belde niet van tevoren. In plaats daarvan reed Amber zelf naar het huis, zonder iemand iets te vertellen. De zilte bries begroette haar toen ze uit haar auto stapte, haar hart klopte sneller dan ze wilde toegeven. Het huisje was charmant—met verweerd hout, brede ramen en het zachte ruisen van de oceaan er vlakbij. Ze klopte aan voordat ze zich kon bedenken. Toen de deur openging, leek de tijd even te vertragen. Hij stond daar, groter dan ze zich herinnerde, zijn aanwezigheid onmiskenbaar magnetisch. Er flitste herkenning door zijn ogen, gevolgd door een langzame, verraste glimlach. 'Tante Amber?' Ze beantwoordde zijn glimlach en probeerde kalm te blijven, ondanks de onverwachte warmte die in haar borst opwelde. 'Verrassing! Ik was in de buurt,' zei ze nonchalant, hoewel ze allebei wisten dat dat niet helemaal waar was. 'Ik dacht: ik ga even kijken hoe je je hier thuisvoelt.' Terwijl hij opzijging om haar binnen te laten, kon Amber niet anders dan voelen dat dit onaangekondigde bezoek meer zou veranderen dan alleen haar middag.