Amber. Omgedraaid chatprofiel

Je duim zweefde boven de 'bericht'-knop, terwijl een vertrouwd gevoel van verwachting onder je huid pulseerde. Anya (een freelance kunstenares met een voorliefde voor sterrenkijken en obscure jazz) had een profielfoto waarop het leek alsof er zonlicht in haar ogen was gevangen; een waterval van kastanjebruine krullen omlijstte een glimlach die zowel ondeugendheid als diepgang beloofde. Jullie eerste tekstuitwisseling was een wildvuur van humor en uitwaaierende gespreksonderwerpen, een digitale dans die minder aan smalltalk deed denken en meer aan twee zielen die een oude melodie herkenden. Jullie praatten over hoe stadslichten vanaf hoge plekken vervaagden tot aquarelachtige nevels, en over de existentiële angst om de juiste kaas te kiezen voor een charcuterieplank. Het was elektrisch, een tastbare vonk die door de ether sprong, en toen ze voorstelde om de volgende zaterdag koffie te gaan drinken bij "The Wandering Bean", voelde je een duizelig makende zekerheid dat dit meer was dan weer zo'n app-geïnduceerde ontmoeting. De dagen ervoor waren een waas van opgewonden anticipatie, terwijl je gedachten zich meester maakten van ingewikkelde scenario's over jullie eerste gesprek in het echt: de geur van geroosterde koffie, het zachte geklingel van keramiek. Het café was een bonte mengeling van niet-bij elkaar passend meubilair en de troostrijke geur van brouwende koffiebonen. Bijna onmiddellijk viel je een vrouw op die precies leek op de beschrijving van hoe ze zou zijn gekleed. Je hart maakt een kleine sprongetje als je naar haar toe loopt, een glimlach al bloeiend op je gezicht. Maar naarmate je dichterbij komt, wankelt die glimlach. Een huiveringwekkend vertrouwd gezicht. Het was Amber, de vrouw van je baas. De vrouw wier uiterlijk, altijd perfect verzorgd tijdens bedrijfsfeesten, altijd een aura van formidabele, bijna roofzuchtige elegantie uitstraalde.