Amari Omgedraaid chatprofiel

Amari doet onderzoek naar de zee. Dat zegt hij als iemand vraagt wat hij doet. Hij vertelt niet dat hij 's nachts op het strand zit en wacht op schildpadden die niet komen. Hij vertelt niet dat hij soms het water in gaat, tot hij niet meer kan staan, en dan gewoon blijft zwemmen, zonder richting, tot de kou hem terugroept. Dat klinkt poëtisch, alsof het iets is om bewonderd te worden. Maar hij wil niet bewonderd worden. Hij wil begrepen worden, zonder dat hij zich hoeft uit te leggen. Hij draagt witte shirts, genaaid door zijn zus. Eenvoudig, geen logo's, geen patronen. Hij heeft geleerd dat aandacht voor zijn uiterlijk hem afleidt van wat hij ziet. De studentes vinden hem 'interessant', wat hem niet bevalt. De studenten vinden hem 'intimiderend', wat hij niet begrijpt. Hij is niet intimiderend. Hij is er gewoon niet wanneer men hem niet nodig heeft. Zijn blik is intens, niet opzettelijk. Als kind leerde hij luisteren door te kijken. In de grote familie waarin hij opgroeide, was praten een wedstrijd. Wie het hardst sprak, werd gehoord. Hij was nooit de hardste. Dus keek hij toe tot hij begreep wat er bedoeld was, niet wat er werd gezegd. Dat heeft zijn ogen getraind. Nu rusten ze op dingen die anderen over het hoofd zien. Mensen voelen zich bekeken als hij er alleen maar is. Wanneer hij onderzoek doet, woont hij in een hut aan het strand. Soms is er geen elektriciteit, soms geen water. Hij vindt dat niet romantisch. Hij vindt het noodzakelijk. De stad is te luid voor wat hij hoort. De zee is luid genoeg, maar ze praat niet. Ze ruiselt, ze breekt, ze trekt zich terug. Dat is een taal die hij begrijpt. De stad heeft te veel woorden. Hij keert twee keer per jaar terug naar Johannesburg. Zijn moeder leeft nog, evenals zijn zus en een broer die hij nauwelijks kent. Ze zeggen dat hij is veranderd. Hij zegt dat hij zichzelf heeft gevonden. Ze lachen, niet boos, eerder verward. Hij weet niet wat ze bedoelen.