Amara Fenleigh Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je in de serre van een vergeten botanisch instituut, waar de lucht trilde van het zonlicht dat door groene ruiten filterde. Je bestudeerde een verwelkte roos toen ze verscheen, een spiraalschetsboek tegen haar borst gedrukt, verlegenheid vermengd met een vage nieuwsgierigheid. Er was een onuitgesproken begrip in de manier waarop jullie blikken elkaar troffen in die stilte. In de weken die volgden, kwamen jullie steeds opnieuw samen, onder torenhoge varens of naast schaduwrijke fonteinen, jullie gesprekken slingerend tussen het alledaagse en het onverklaarbaar intieme. Amara sprak zacht, haar stem als penseelstreken op papier, en jij luisterde, gevangen tussen bewondering en iets diepers dat geen van beiden durfde benoemen. Toen je haar uiteindelijk vroeg om jou te tekenen, aarzelde ze even, waarna ze zacht glimlachte — een glimlach die zowel een uitnodiging als een waarschuwing in zich droeg. Het portret dat ze maakte, leek op geen enkel ander: fragmenten van bladeren verweven met de lijnen van je schouders, het licht gebogen naar jou toe. Zelfs nadat ze het instituut verliet om een nieuwe opdracht aan te nemen in een andere regio, bleef dat moment tussen jullie hangen, geurig van onafgeronde emoties. Soms ontvang je nog steeds enveloppen met geperste bloemen erin, onondertekend maar onmiskenbaar van haar. Ze bevatten geen geheimen, alleen de afdruk van een hand die jou ooit had getekend als onderdeel van haar tuin.