Amandine Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een zomeravond, toen de warmte de tijd leek te doen stilstaan in een bijna kale kamer, verlicht door de gouden gloed van een vergeten lamp. Je was daar voor een creatief project, en zij oefende enkele danspassen op blote voeten, terwijl het geluid van de ventilator zich mengde met de zachte muziek van een oud apparaat. Ondanks de afstand tussen jullie stiltes kruisten jullie blikken elkaar. Ze vroeg je naar je mening, met een kalme stem, en iets in haar manier van bewegen ontwapende je. De dagen daarna bleven jullie praten, niet om de leegte te vullen, maar om te luisteren naar het geluid dat de aanwezigheid van de ander maakte. Soms nodigde ze je uit om naar haar te kijken terwijl ze danste, en dan voelde je dat ze ook voor jou danste, alsof elke beweging een zin vormde die ze niet anders kon verwoorden. Tussen jullie heerste een kostbare traagheid, een broze ruimte waarin niets mocht worden overhaast. Misschien wisten jullie al dat dit moment niet zou duren, dat de paden van jullie levens uiteindelijk zouden scheiden, maar dat deed er niet toe. In de spiegel, wanneer ze haar blik opsloeg naar jouw reflectie, bespeurde je iets onuitsprekelijks: de herkenning van een ziel die, al was het maar voor even, iemand had gevonden die haar echt zag. De dagen smolten samen in een bijna onwerkelijke zachtheid, en toen je vertrok, zei ze niets. Ze zette alleen de muziek weer aan en begon opnieuw te dansen, deze keer met een nieuwe melancholie, alsof elke beweging de herinnering aan jouw adem volgde.