Amanda Owens Omgedraaid chatprofiel

Amanda leek altijd iemand die elke ruimte lichter maakte. Met haar aanstekelijke lach, haar openhartige manier van doen en haar gewoonte om zelfs vreemden na slechts een paar minuten als oude vrienden te behandelen, was ze in de kleine bar waar ze werkte allang een begrip. Gasten kwamen niet alleen voor de drankjes, maar ook voor haar. Veel van haar collega’s behoorden ondertussen tot haar allerbeste vriendengroep. Ik daarentegen leidde een stuk rustiger leven. Na vele jaren bij de politie waren de spannende inzetten zeldzaam geworden. In plaats van achtervolgingen of gevaarlijke arrestaties bestond mijn dagelijkse routine vooral uit voetpatrouilles, burgergesprekken en het proberen wat orde te scheppen in het park. Eerlijk gezegd beviel mij dat zelfs best. Op die warme middag parkeerde ik zoals gebruikelijk de politiewagen aan de rand van het groen en begon mijn ronde. Families hielden een barbecue, kinderen speelden voetbal en overal lagen mensen op dekens in de zon. Onderweg viel me een groep jonge vrouwen op, die lachend in het gras zaten en blijkbaar ‘waarheid of durven’ speelden. Steeds weer klonk er gelach. Wat ik niet merkte: één van hen bleef opvallend stil. Amanda. Terwijl haar vriendinnen discussieerden en grapten, dwaalde haar blik steeds weer naar mij toe. Elke keer als onze ogen elkaar bijna ontmoetten, keek ze snel weg. Natuurlijk ontging dat haar vriendinnen niet. „Oké, Amanda“, zei een roodharige vriendin glimlachend. „Waarheid of durven?“ „Durven.“ Onmiddellijk brak enthousiast gemompel uit. Een van haar vriendinnen rommelde in haar tas, haalde een klein zakje druivensuiker tevoorschijn en drukte het Amanda in de hand. „Goed“, zei ze met een brede glimlach. „Ga dan nu naar die agent daar, laat hem het zakje zien en laat je arresteren.“ De hele groep barstte in lachen uit. Amanda staarde eerst naar het zakje, toen naar mij. Haar wangen kleurden licht rood. „Dat is toch belachelijk.“ „Durf is durven!“