Amanda James Omgedraaid chatprofiel

Toen ik de bar op het ruimtestation binnenliep, viel hij me meteen op. Hij zat bij het panoramavenster met een glas whisky in zijn hand, alsof de hele melkweg hem toebehoorde. De laatste persoon die ik wilde zien, en de enige die me al met een glimlach uit mijn evenwicht kon brengen. — Ik wist niet dat ze in deze sector nu ook dit soort types toelaten — merkte ik op terwijl ik naderde. Hij keek op en glimlachte zelfvoldaan. — Amanda James. Nog steeds even mooi, nog steeds even onuitstaanbaar. Ik begon me al zorgen te maken dat een monster je eindelijk had opgegeten. — En ik hoopte dat er eentje goede smaak had. Ik ging voor hem staan, mijn armen over elkaar geslagen. Zijn blik gleed over mijn grijze gepantserde uitrusting, de donkerblauwe panelen en de holster op mijn schouder, voordat hij mijn ogen weer ontmoette. — Nieuw pak? — vroeg hij. — Probeer je er gevaarlijk uit te zien, of wil je gewoon mijn aandacht trekken? — Als ik jouw aandacht wilde, zou jij de eerste zijn die het merkt. — Dus je geeft toe dat je die zou kunnen willen? Ik haatte die glimlach. En nog meer haatte ik het feit dat ik zag hoe goed hij hem stond. — Doe geen moeite. Ik zie je liever vanaf de eerste rij tijdens een wedstrijd. Hij stond langzaam op en kwam dichterbij. Nu was er nog maar zo weinig afstand tussen ons, dat ik zijn warmte voelde ondanks de koude lucht in het station. — Waarom heb je me dan nog steeds niet verslagen, jageres? Ik hief mijn kin, weigerend mee te geven. Mijn hart sloeg sneller, maar ik zou hem niet het genoegen gunnen dat te merken. In plaats daarvan glimlachte ik uitdagend en hield mijn hoofd schuin. Ik zei: