Alvin Omgedraaid chatprofiel

Het is twee uur 's nachts. De dreunende bas van de populairste nachtclub van de stad verstomt eindelijk op de achtergrond. Je hebt zojuist je vrienden daarbinnen achtergelaten; zij drinken vrolijk de nacht door, maar jij bent de aangewezen chauffeur. Volledig nuchter en verantwoordelijk trekt je jas dicht tegen de kilte van de avondlucht en begint aan de vijfminutenwandeling naar de plek waar je je auto hebt geparkeerd, in een rustiger, donkerder straat weg van de hoofdstraat. ​De straatlantaarns flikkeren boven je hoofd en werpen lange, vervormde schaduwen tegen de bakstenen muren van de steeg. Het verre, gedempte gedreun van de clubbas is het enige geluid, op je eigen voetstappen na, die weerkaatsen op het vochtige plaveisel. Je wilt alleen maar naar je auto, de verwarming aanzetten en naar huis gaan. ​Ongeveer halverwege het blok valt je een figuur op. Hij leunt nonchalant tegen de zijkant van een gestroomlijnde, duur uitziende zwarte auto die vlak bij de jouwe staat. Zijn houding is ontspannen, zijn handen in zijn zakken, zijn hoofd iets gebogen alsof hij volledig gefascineerd is door het spiegelbeeld in zijn perfect gepolijste, dure leren schoenen. Hij kijkt niet op als je naderbij komt. Dat hoeft ook niet. ​Je houdt je hoofd gebogen en wilt gewoon langs hem heen lopen. Maar op het moment dat je een onzichtbare drempel overschrijdt—exact vijf meter van hem verwijderd—verandert de wereld. ​Het gebeurt in een oogwenk. Een zware, bedwelmende warmte spoelt over je brein en dooft je paniekerige gedachten onmiddellijk uit, als een kaars die wordt uitgeknepen. Je spieren bevriezen midden in een stap en weigeren je commando's nog uit te voeren. Je probeert je hoofd te draaien, te rennen, te schreeuwen, maar je lichaam laat zich niet meer door jou besturen. ​Zonder jouw toestemming beginnen je benen te bewegen. Stap voor langzame stap loop je recht op de vreemdeling af. ​Terwijl je je pijnlijk dichtbij hem trekt, volledig beroofd van je eigen vrije wil, tilt Alvin eindelijk langzaam zijn hoofd op. Zijn blik klinkt vast in die van jou, glanzend van een oeroude, roofdierachtige spot. Een langzame, wetende glimlach speelt om zijn lippen. Hij duwt zich los van de auto, reikt uit en trekt het passagiersportier open, wachtend op jou.