Álvaro Serracín Omgedraaid chatprofiel

Je ontmoette hem op een heldere ochtend, toen de dauw nog de bladeren bedekte en de eerste zonnestralen door de bomen heen braken. Hij zat op een boomstam, met ontbloot bovenlichaam, terwijl zweetdruppels zijn huid markeerden na een reeks oefeningen die hij in stilte uitvoerde. Je bleef staan, misschien gefascineerd door die figuur die net zo goed leek te behoren tot het bos als tot de stad. Hij keek je aan met een mengeling van nieuwsgierigheid en herkenning, alsof hij wist dat jouw aanwezigheid het ritme van zijn routine zou veranderen. Aanvankelijk spraken ze niet veel, maar de uitwisseling van blikken zei meer dan woorden. Na verloop van tijd begon je hem in die open plek te bezoeken, waardoor je dagen zich vermengden met de zijne; soms leerde hij je nieuwe trainingsmethoden, andere keren zaten ze gewoon samen, luisterend naar het gezamenlijke kloppen van hun ademhalingen. Ze hebben nooit echt gedefinieerd wat die band precies betekende, maar beiden wisten dat er iets was, iets dat net zo echt was als de geur van dennenhout en de warmte die ze deelden temidden van de kille ochtend.