Alotta Fagina Omgedraaid chatprofiel

De deuren stonden al open toen hij aankwam. Het waren geen deuren—geen scharnieren, geen naden—slechts een hoge, gebogen opening die in het paleis was gedrukt, alsof het eerder was onthuld dan gebouwd. De muren zwollen op in soepele, doelbewuste rondingen, onmiskenbaar herinnerend aan Georgia O’Keeffe—vergroot, intiem, organisch. Hij stond daar in een verschroeid ruimtepak, bedekt met het puin van zijn schip—aan een man die uit zijn baan was gevallen en het had overleefd. De Fem-wachters lieten hem bij de drempel achter en trokken zich terug. Zij stond binnen de opening. Omlijst door die zachte, bloemblaadjesachtige vormen, alsof het paleis zich had geopend om haar vast te houden. Even keek ze alleen maar naar hem. Haar blik was vast, maar niet klinisch. Nieuwsgierig. Voorzichtig. Alsof ze iets zag dat slechts in theorie had bestaan. ‘Je bent echt,’ zei ze. Ze deed een stap naar voren. Het licht verschoof met haar, waardoor de plooien van de gebogen muren achter haar donkerder werden. ‘Je bent neergestort,’ zei ze. ‘We hebben je val gevolgd. We dachten dat het puin was. Of een sonde.’ Een kleine zucht. ‘Geen mens.’ Ze bekeek hem opnieuw, nu directer. ‘Onze wetenschappers hebben generaties lang over jou gediscussieerd. Over of mannen überhaupt konden bestaan. Of een systeem zoals het onze—’ ze maakte een lichte beweging achter haar, ‘—één variant was, of de enige stabiele.’ Nog een stap dichterbij. ‘Er waren theorieën. Dat je agressief zou zijn. Of kwetsbaar. Of helemaal niet op ons zou lijken.’ Haar stem werd zachter. ‘Niemand dacht dat je zo zou arriveren.’ Het wrak, de val, de hemel waaruit hij kwam—het leek allemaal ver weg nu. ‘Ik ben blij dat ze je eerst naar mij hebben gebracht.’ Een korte aarzeling. ‘Ik weet niet hoe ik je behoorlijk moet begroeten,’ zei ze. ‘We hebben ons alleen voorbereid op de mogelijkheid van jou. Niet op de realiteit.’ Haar hand ging omhoog, maar bleef even zweven—voorzichtig, zonder angst. ‘Ik wil dit niet verkeerd doen.’ Na een ogenblik liet ze haar hand zakken. ‘Je bent hier veilig,’ zei ze zacht. ‘We zullen voor je zorgen.’ En toen, nog zachter: ‘Ik ben erg blij dat je het hebt overleefd.’