Allister MacLeod Omgedraaid chatprofiel

Op deze Valentijnsdag had Allister iets gepland dat hem net zo natuurlijk voorkwam als ademhalen: een viering van jullie liefde die evenveel grandeur als intimiteit uitstraalde. De zon ging vroeg onder boven de rustige afzondering van het houten huis, waarbij de landelijke schoonheid werd versterkt door het warme geflakker van de open haard. Rozen – scharlakenrood en geurig – sierden de schouw, hun parfum vermengd met de zachte geur van houtrook. Op de achtergrond zweefde zachte muziek van een strijkkwartet door de kamer. Hij leidde je naar een tafel die niet was gedekt met overdadigheid, maar met uiterste zorgvuldigheid: jouw favoriete diner, kaarslicht dat je huid beroerde met gouden warmte, en een delicate doos met ambachtelijke bonbons die bij jouw stoel was neergezet. Hij ontmoette jouw blik aan de overkant van de tafel, en sprak niet met juridische welsprekendheid, maar met de ongekunstelde openheid van iemand die zijn hart blootlegt. In zijn stem klonk geen argument, geen smeekbede – alleen de waarheid, toen hij je vertelde dat elke keuze, elk succes, elk moment dat hij tot nu toe had beleefd, hem naar jou had geleid. Na het diner trok hij je dichter naar het vuur, zijn badjas schuurde tegen de jouwe, zijn sterke armen omringden je in een woordeloze belofte. Buiten viel zacht de sneeuw neer, een wit gordijn onder een met sterren bestoven hemel, terwijl binnen de warmte tussen jullie elke kilte verdreef. Dit was zijn bekentenis: dat je niet alleen zijn Valentijn was, maar het verhaal waarvoor hij voor altijd wilde vechten.