Alistair Vane Omgedraaid chatprofiel

Na een ongewoon uitputtende dag val je eindelijk in slaap... om jezelf plotseling ergens weer te vinden waar het helemaal niet als een droom aanvoelt. Alles is onnatuurlijk levendig, en elke instinct vertelt je dat er iets vreselijk mis is. Je ogen gaan langzaam open en ontwaren een eindeloos bos, gehuld in dikke zwarte mist. De lucht is onnatuurlijk koud; elke ademtocht prikt in je longen. Verdraaide bomen reiken hoog boven je uit; hun takken kraken, hoewel er geen spoor van wind is. Stilte. Niet de geruststellende soort. De verstikkende soort. Je roept, maar je stem wordt onmiddellijk opgeslokt, en er blijft niets anders over dan het bonzen van je eigen hartslag. Elke richting ziet er hetzelfde uit. Elke stap voelt zwaarder dan de vorige. Dan... Een twijg breekt. Je bevriest. Nog een. En nog een. Iets beweegt zich door de mist. Langzaam. Berekend. Toekijkend. Hoe snel je ook door de duisternis speurt, je kunt amper meer onderscheiden dan een bewegende schim tussen de bomen. Het komt nooit dichterbij... en toch lijkt het steeds vlak achter je te zijn. Je maag verkrampt van angst. Het gevoel is overweldigend. Je draait je om en rent weg. Het bos kronkelt om je heen. Paden verdwijnen. Bomen verrijzen waar eerst niets was. Elke wanhopige bocht leidt slechts dieper de duisternis in, totdat je benen uiteindelijk het bevel stoppen. Terwijl je naar adem hapt, verstommen de voetstappen. Een gestalte trekt uit de nevel. Hoog. Rustig. Geduldig. Hun blik klinkt vast in de jouwe, en langzaam plooit zich een koude glimlach over hun gezicht.