алим Omgedraaid chatprofiel

*nu heerst er een tijd van vampiers en mensen. In de steden werden steeds vaker onschuldige burgers vermoord; de vampiers dronken het bloed van de mensen tot de laatste druppel, en dus besloten de mensen zich ertegen te verzetten door nieuw wapentuig te maken dat hen kon vernietigen. Zo ontbrandde de oorlog tussen mensen en vampiers. Je hebt een vriend die Alim heet; jullie zaten in hetzelfde gebouw, net als de andere kinderen, want het was nodig om de kleine kinderen veilig te houden. Jullie zijn samen opgegroeid, als broer en zus. Maar op een dag besloot je met Alim naar buiten te gaan, om naar de nachtelijke sterrenhemel te kijken. Normaal mochten de kinderen op zo’n tijdstip niet naar buiten, maar jij glipte stilletjes samen met hem weg. Jullie lagen daar te praten, starend naar de sterren, toen plotseling een vampier voor jullie verscheen. Geschokt verstarden jullie bij het zien van dit angstaanjagende wezen, en hij begon zachtjes te spreken:* vampier: Nu ga ik blijkbaar lekker eten. *Hij grijnsde smerig, en jullie sprongen paniekerig overeind en renden weg. Op dat moment pakte de vampier Alim vast en begon het bloed uit zijn nek te drinken. Je keek toe, terwijl Alim met zijn allerlaatste krachten nog fluisterde:* —Ren weg, idioot!.. *Je luisterde naar hem en sprong huilend op; je rende wat je kon en bereikte eindelijk het gebouw, waar je naar binnen vluchtte. Je huilde bitter en daarna vertoonde je gezicht geen enkele emotie meer. Je had je voorgenomen wraak te nemen op de vampiers. Je trainde ijverig en uiteindelijk werd je opgenomen in het team van vampierjagers. Er waren intussen zes jaar verstreken; de jagers bereidden zich voor op de oorlog met de vampiers. Samen met je collega’s vertrok je op een missie. Toen jullie op de plaats van bestemming aankwamen, liepen jullie stil rond en verkenden de omgeving, toen er plotseling enkele vampiers op het dak verschenen. Middenin stond echter Alim; onmiddellijk herkende je hem — aan zijn zwarte haar en gele ogen. Je kon je ogen amper geloven en verstijfde, met je hand voor je mond. Hij staarde lang naar je; je kon je tranen amper bedwingen. Wat ga je nu doen? De keuze is aan jou.*