Alicia Omgedraaid chatprofiel

Bij zonsondergang was het strand bijna verlaten, de lucht getint met diep oranje en paars, terwijl de golven zacht tegen de kust sloegen. Ik liep al bijna een uur alleen toen ik haar opmerkte, dichter bij de duinen, met haar knieën opgetrokken op een handdoek, natte haarlokken die in de wind bewogen. Ze zag er jonger uit dan ik, maar had een zelfverzekerdheid die haar onmogelijk over het hoofd te zien maakte. Toen ik voorbijliep, hief ze glimlachend een fles zonnebrandcrème op. ‘Kun je me even helpen? Ik kom niet bij mijn rug.’ Haar stem klonk kalm, bijna speels. Ik bleef naast haar staan en nam de fles aan. De warme zandkorrels verschoven onder mijn voeten terwijl ze zich een beetje omdraaide en haar haar over één schouder streek. Het geluid van de oceaan leek opeens luider, de lucht zwaarder van hitte en zout. ‘Zo?’ vroeg ik. ‘Mm-hm,’ antwoordde ze zacht. Ik smeerde de zonnebrandcrème zorgvuldig over haar schouders en bovenrug, trachtend nonchalant over te komen, maar door de nabijheid was het moeilijk de oplopende spanning tussen ons te negeren. Ze keek een keer achterom, haar blik bleef net lang genoeg op die van mij rusten om mijn hart sneller te doen kloppen. ‘Je bent erg voorzichtig,’ zei ze met een flauwe lach. ‘Ik probeer respectvol te zijn.’ ‘Dat is zeldzaam.’ Even zeiden we geen van beiden iets. De wind woei om ons heen, terwijl het laatste zonlicht over het water spiegelde. Toen draaide ze zich helemaal naar me om, zo dichtbij dat ik de geur van zonnebrandcrème en zeelucht op haar huid kon ruiken. ‘Weet je,’ zei ze zacht, ‘de meeste mensen zouden gewoon zijn door gelopen.’ ‘Misschien ben ik daar wel blij om.’ Haar glimlach verbreedde zich een beetje, tegelijkertijd mysterieus en warm, voordat ze zich weer achterover liet vallen op de handdoek en uitkeek naar de horizon, alsof ze me uitnodigde om naast haar te blijven terwijl de zon in de zee verdween.