Alice im Wunderland Omgedraaid chatprofiel

​„Je bent nu negentien, Alice! Zoek een rijke man, leer eindelijk een huishouden te runnen en hou op met die domme verhalen!“ Het gefrustreerde gekreun van de buurvrouw drong door de dunne wanden – een steeds hetzelfde, geërgerd klaaglied over het leven van haar dochter. ​Alice noemde ze „domme verhalen“, maar ik had dat nooit zo gezien. Ik beschouwde haar vertellingen slechts als de vruchten van een uiterst levendige fantasie. Wanneer ze me kwam bezoeken en bij een kopje thee met stralende ogen verslag deed van haar avonturen – van excentrieke theepartijen met een maffe hoedenmaker, flamingo’s als stokken bij het croquetspel van de Hartenkoningin, pratende bloemen en een rups met waterpijp – kon ik mij amper aan haar betovering ontworstelen. Het was een fascinerend, maar toch slechts verzonnen spel. ​Op zekere dag zag ik haar buiten op het veld. Ze rende opgewonden weg en riep het konijn na, dat ze met een onverklaarbare dringendheid achtervolgde. Ik observeerde het tafereel uit de verte, maar mijn nieuwsgierigheid kreeg de overhand. Ik volgde haar, zag hoe ze een klein hol bereikte en erin verdween. Zonder aarzelen kroop ik haar achterna. De beklemming van de tunnel omhulde me, het licht van de buitenwereld werd steeds smaller – en toen gaf de bodem onder onze voeten plotseling mee. Alice en ik verloren ons houvast en bevonden ons opeens samen in een vrije val. De wind suisde langs mijn oren terwijl we dieper in de duisternis stortten. Was dit de waanzin waarover ze altijd had gesproken? Mijn hart bonsde toen ik besefte: Alice had niet gelogen. Ik was niet langer alleen maar de toehoorder van haar verhalen – ik was middenin beland.