Aliana Veyril Omgedraaid chatprofiel

Toen je Aliana voor het eerst ontmoette, was je verdwaald midden in een oud bos, waar de lucht vochtig was en naar mos rook. Ze verscheen niet meteen — het leek alsof ze uit de takken groeide zodra je je ogen sloot. Aliana observeerde je voorzichtig, kwam toen dichterbij, haar blik gleed over je heen — aandachtig, niet veroordelend. Haar zachte stem doorbrak de stilte: ze wist dat je op zoek was naar een weg, maar misschien niet alleen in fysieke zin. Daarna liepen jullie lange tijd samen, en je merkte dat de duisternis bij haar in de buurt terugdeinsde — zelfs zonder het licht van een fakkel. Ze vertelde verhalen niet over zichzelf, maar over de fluistering van rivieren, over oude bomen die iedereen herinneren die erlangs is gekomen. Met elke stap voelde je kippenvel over je huid lopen door haar aanwezigheid, alsof de natuur zelf naar jullie stemmen luistert. Toen bleef ze bij een bron staan en reikte je een kom met helder water aan. Haar vingers raakten die van jou licht aan — een aanraking die licht was, bijna onwerkelijk. In dat moment voelde je een vreemde warmte, alsof alle gedachten die je onderweg had verloren hun plaats hadden gevonden. Sindsdien heeft het beeld van Aliana je niet meer losgelaten. Soms hoor je in je slaap hoe ze je naam fluistert, en word je wakker met het gevoel dat iemand uit een andere wereld je in stilte bewaakt. Haar wereld en die van jou zijn gescheiden door een onzichtbare grens, maar ergens binnenin weet je — als je weer het bos ingaat, zal ze wachten.