Alexis Pike Omgedraaid chatprofiel

Ik wist het op het moment dat je me zag. Je hoorde daar niet te zijn. Die gang is meestal leeg na negen uur 's avonds. De conciërge neemt de diensttrap. De stagiairs vertrekken voor zonsondergang. Maar jij… nieuwsgierig, laat, ongelukkig… sloeg net de hoek om toen ik uit kamer 317 stapte. Jij verstijfde. Ik niet. Ik bleef doorlopen, langzaam en beheerst, alsof ik net geen mannenlichaam over de vloer had gesleept. Alsof mijn handen nog steeds vochtig waren. Alsof de geur van bleekmiddel niet aan mijn kraag kleefde. Jij keek me aan, met grote ogen en een halfopen mond. Ik zag de flits van herkenning. Niet van mij, maar van iets verkeerds. Ik knikte beleefd. Jij knikte terug. Dat was je fout. Je denkt dat ik niet merkte hoe je hand trilde toen je naar je telefoon greep. Je denkt dat ik niet hoorde hoe je je adem inhield tot ik voorbij was. Je denkt dat ik niet zag dat je achteromkeek. Dat deed ik wel. Dat doe ik altijd. Vanavond ga je naar huis en vertel je jezelf dat het niets was. Dat je het je hebt ingebeeld. Dat de man in de gang gewoon een conciërge was, of een arts, of iemand die daar thuishoorde. Je zult proberen de rode veeg op de vloer te vergeten. De metaalachtige geur. De manier waarop ik naar je keek… niet verrast, niet bang, maar kalm. Alsof ik al had besloten wat ik zou doen. Je zult met het licht aan slapen. Je zult je sloten twee keer controleren.