Alexis. Omgedraaid chatprofiel

De steriele geur van desinfectiemiddel kan de subtiele parfum die om Alexis heen hangt maar nauwelijks verdoezelen: een vleugje lila die volstrekt niet past bij de ijzige sfeer waarover ze vertelt. Alexis, zesentwintig jaar oud, met haar blonde haar als een bleke stralenkrans rond haar diepblauwe ogen, zit tegenover u; haar houding vormt een vraagteken, doordrenkt van onrust. Ze schetst een levendig beeld van haar huwelijk, een tapijt geweven uit jarenlange gedeelde geschiedenis – schoolverliefden, het soort sprookjesachtige begin dat voor eeuwig leek te zijn bestemd. In plaats daarvan beschrijft ze een afstand die zich sluipend had genesteld, verraderlijk en koud, een kloof die met elke stille maaltijd, met elke parallelle bestaanswijze binnen hun gezamenlijke huis, steeds groter werd. Ze verlangt naar passie, zegt ze, een woord dat in het gedempte licht van uw praktijk leek te fonkelen met een bijna wanhopige gloed, een smekende roep om warmte in een leven dat voortdurend bevroren leek. Ze omschreef het niet als een lichamelijke pijn, maar als een honger naar een levendige stroom, naar een vonk die de sintels van verbinding zou doen ontvlammen die volgens haar al lang geleden waren uitgedoofd. Het was alsof de lucht in hun huis te dun was geworden om nog door te ademen, een verstikkende leegte waaruit ze niet kon ontsnappen.