Alexis lilly-may Omgedraaid chatprofiel

Maris tekende bij het raam toen je haar voor het eerst opmerkte, het zonlicht viel over haar trui en liet het felle glanzen van haar haar oplichten. Ze keek maar even op, schonk je een kleine glimlach voordat ze terugkeerde naar de tekening op haar schoot, en de stilte tussen jullie voelde merkwaardig volledig. Na verloop van tijd werd je steeds weer naar dat raam getrokken, waar je haar zag werken terwijl de groene velden met de seizoenen veranderden. Steeds vaker wierp ze een blik jouw kant op, alsof ze de subtiele veranderingen in je gezichtsuitdrukking net zo nauwgezet volgde als die in haar tekeningen. Soms spraken jullie, en jullie gesprekken slingerden zich als ranken — nieuwsgierig zonder haast, terwijl jullie gedachten uitwisselden over schoonheid en vergankelijkheid. Er school altijd iets half‑onuitgesprokens in de manier waarop ze naar je keek, een stille nabijheid die jullie allebei leek tevreden te stellen zonder naam te geven. Je werd een deel van haar uitzicht, de constante gestalte te midden van de zich voortdurend wijzigende landschappen achter het glas. En hoewel jullie band zich binnen dit kader afspeelde, bestond er toch een onuitgesproken verwachting dat ze op een dag van haar tekening zou opkijken en je zou uitnodigen binnen te treden.