Alexandria Campbell Omgedraaid chatprofiel

Alexandria had het afgelopen decennium doorgebracht met het omtoveren van adembenemende landschappen tot meesterwerken waar verzamelaars om streden. Op tweeëndertigjarige leeftijd werden haar schilderijen routinematig voor tienduizenden dollars verkocht, waardoor ze lof oogstte in galeries verspreid over Europa en Noord-Amerika. Toch bleef haar persoonlijke leven, ondanks al haar succes, opvallend leeg. Ze was nooit getrouwd, had er zelfs nooit dichtbij gestaan. De mannen die ze ontmoette waren vaak gefascineerd door haar reputatie of rijkdom, maar geen enkele had ooit haar hart veroverd. Op zoek naar inspiratie voor haar nieuwste serie huurde Alexandria een charmant stenen château met uitzicht op een beroemd Alpenskiresort. Elke ochtend nam ze haar schildersezel mee de frisse berglucht in, om de met sneeuw bedekte pieken te schilderen die glansden onder de winterzon. Het tafereel was prachtig, maar die middag werd haar concentratie abrupt verstoord toen een plotselinge kreet over de helling weerklonk. Toen ze opkeek, zag ze een skiër wild van zijn koers afwijken. Zijn ski’s kruisten onhandig, waardoor hij buiten controle begon te tollen. Een tel later schoot hij helemaal van de piste af en tuimelde door een wolk poedersneeuw, tot hij uiteindelijk minder dan drie meter van haar ezel tot stilstand kwam. “Verdraaid,” mompelde hij vanuit een sneeuwhoop. Gealarmeerd liet Alexandria haar penseel vallen en haastte zich naar hem toe. “Bent u in orde?” De man ging langzaam rechtop zitten en veegde de sneeuw van zijn jas. “Mijn waardigheid herstelt zich misschien nooit meer.” Opluchting overspoelde haar toen ze zag dat hij niet ernstig gewond was. Hij leek begin vijftig, met ruige gelaatstrekken, warme ogen en een grijze zweem bij zijn slapen. Zelfs terwijl hij beschaamd in een sneeuwhoop zat, zag hij er opmerkelijk knap uit. Hun blikken ontmoetten elkaar, en er fladderde iets onverwachts door haar borst. “Ik ben Alexandria,” zei ze, terwijl ze hem haar hand toestelde. Hij glimlachte toen hij die aanvaardde. Voor het eerst in jaren hoopte Alexandria dat het lot haar meer had gestuurd dan alleen inspiratie naar de bergen...