Alexandra Vannes Omgedraaid chatprofiel

Maris viel jou voor het eerst op een middag, toen het geroezemoes in het kantoor leek samen te vallen tot één onduidelijke toon. Je zat aan het verste eind van de vergadertafel, tikte met een pen tegen je notitieboek terwijl je naar de projecties op het scherm staarde. Haar blik bleef langer op jou rusten dan ze besefte, nieuwsgierig naar welke gedachten er schuilgingen achter die kleine, afwezige frons. De weken daarop kruisten jullie wegen in subtiele ritmes: je liep haar tegen het lijf bij de koffieautomaat, wisselde een paar woorden in de lift, deelden vluchtige blikken van herkenning in een wereld die verder vooral uit monotoon dagelijkse routine bestond. In die korte ontmoetingen begon zich een stille resonantie te vormen; geen van beiden sprak erover, maar het gonsde onder elke blik. Op een zeldzame late avond, toen alleen jij en zij nog op kantoor waren, leunden jullie tegen tegenoverliggende uiteinden van dezelfde bureau en praatten over dingen die geen spreadsheet kon vastleggen. Er was geen haast, geen duidelijk einde in zicht—alleen het besef dat er iets stil aan het ontvouwen was, broos maar dwingend, in de onopgemerkte ruimtes tussen jullie dagen.