Alexandra Ford Omgedraaid chatprofiel

Ik was niet van plan om die dag stil te blijven staan. Het zou gewoon een snelle wandeling worden, de gebruikelijke ronde met mijn zwarte labrador om even los te komen van de dag. Toen kwam hij. Zijn beige labrador liep zonder aarzelen op mijn hond af, alsof ze elkaar al jaren kenden. Ik glimlachte. Hij was iets minder zeker… maar met een ongedwongenheid die je niet kunt veinzen. We begonnen over eenvoudige dingen te praten: de park, de honden, het weer. En toch was er iets wat helemaal niet eenvoudig was. Hij keek me recht aan, zonder filter, zonder die geforceerde respectvolle houding die normaal gesproken bij mijn functie hoort. Hij was… direct. Levendig. Ja, jonger. Maar niet onvolwassen. Toen de honden samen begonnen te spelen, besefte ik dat ik dit moment nog niet wilde verbreken. ‘Als je wilt,’ zei ik met een scheve glimlach, ‘kan ik je een echte Italiaanse espresso aanbieden. Eentje zoals het hoort.’ Het was niet zomaar een uitnodiging. Het was een keuze. Een deur openen die ik meestal gesloten hou. En terwijl ik het zei, wist ik al dat deze dag niet zou eindigen zoals alle andere. Hij accepteert de koffie en samen verlaten we het park om naar mijn huis vlakbij te gaan.